SYLVIE COURVOISIER - WADADA LEO SMITH: Angel Falls

Szwajcarska pianistka i kompozytorka Sylvie Courvoisier (...) pisze Andrzej Kalinowski, Jazz Forum 3 2026 (..)od ponad dwóch dekad pozostaje jedną z kluczowych postaci zarówno europejskiej oraz nowojorskiej sceny muzyki improwizowanej. Sylvie jest Laureatką Swiss Grand Award for Music 2025, artystką o wyrazistym, natychmiast rozpoznawalnym brzmieniu, która konsekwentnie buduje własną narrację na styku kompozycji i otwartej improwizacji. Po wysoko ocenionym albumie solowym „To Be Other-Wise” (2024) oraz wcześniejszym i nagranym w większym składzie projekcie „Chimaera” (2023), teraz prezentuje kameralny dialog z legendą amerykańskiej awangardy – trębaczem Wadadą Leo Smithem. Ich wspólny album znalazł się na tegorocznej liście najlepszych nagrań przyznawanej przez niemieckich krytyków - Preis der deutschen Schallplattenkritik - Bestenliste 1/2026 i która na zachodnim rynku wydawniczym jest liczącą się rekomendacją – porównywalną do rodzimych Fryderyków.
Leo Smith od ponad pięciu dekad współtworzy historię muzyki kreatywnej, wymykając się stylistycznym etykietom i podążając konsekwentnie własną drogą. W duecie z Courvoisier - Smith nie ma miejsca na hierarchię ważności – „Angel Falls” to spotkanie dwóch równorzędnych osobowości, dwóch kompozytorów i improwizatorów, indywidualistów o wyrazistej estetyce. Album zawiera osiem kompozycji i blisko 60 minut muzyki autorstwa obojga muzyków. Już otwierające „Olo'Upnea and Lightning” ustanawia język tej płyty: skupiony, oszczędny, operujący ciszą równie świadomie jak dźwiękiem. Fortepian Courvoisier nie pełni tradycyjnej funkcji harmonicznego zaplecza, buduje raczej architekturę z pojedynczych interwałów, repetycji, preparowanych brzmień i subtelnych klasterów. Trąbka Smitha wchodzi w tę przestrzeń z charakterystyczną, lekko chropowatą barwą, prowadząc frazę osadzoną w przestrzeni, często zawieszoną - jakby dopowiadającą coś półgłosem. Artyści unikają oczywistych kulminacji, nie budują napięcia w sposób linearny, w żadnej chwili nie ma tu efekciarstwa. Zamiast tego otrzymujemy ciągłą kalibrację konstrukcji i wspólne kreślenie architektury muzyki - precyzyjne ważenie dźwięków, reagowanie na mikro-zdarzenia, wybrzmienia i niuanse artykulacyjne. W „Naomi Peak” czy „Whispering Images” dialog przybiera formę niemal punktualistyczną, podczas gdy w rozbudowanym, tytułowym „Angel Falls” narracja rozwija się szerzej, z wyraźniej zarysowaną dramaturgią i gęstszą fakturą brzmień. Courvoisier operuje szerokim spektrum dynamiki – od niemal perkusyjnej energii po krystaliczną delikatność – Leo Smith natomiast modeluje brzmienie trąbki w sposób powściągliwy, unikając patosu, koncentrując się na barwie i oddechu. W „Kairos” oboje osiągają szczególną intensywność poprzez minimalizm środków, potwierdzając tezę, że ekspresja nie wymaga nadmiaru.
„Angel Falls” emanuje wolnością, ale jest to wolność zdyscyplinowana, świadoma gry w duecie i wynikających z niej ograniczeń. To muzyka wymagająca skupienia, pozbawiona ornamentyki, a jednocześnie niezwykle sugestywna. Spotkanie Courvoisier i Smitha nie jest demonstracją wirtuozerii, lecz rozmową dwóch dojrzałych artystów, którzy ufają ciszy, przestrzeni i własnemu doświadczeniu. „Angel Falls”  to jedno z tych nagrań, które pozostają w pamięci dzięki wewnętrznej spójności i głębi przekazu.

Sylvie Courvoisier / Wadada Leo Smith – „Angel Falls”, Intakt CD 444 / 2025
Olo'Upnea and Lightning; Naomi Peak; Whispering Images; A Line Through Time; Vireo Bellii; Angel Falls; Sonic Utterance; Kairos
Sylvie Courvoisier – fortepian, kompozycje,
Wadada Leo Smith – trąbka, kompozycje.