Ponticello

Vincent Segal i Stéphane Kerecki są od dwóch dekad (...) pisze Andrzej Kalinowski, Jazz Forum 7/8 2025 (..) jednymi z głównych przedstawicieli paryskiej
sceny jazzowej i muzyki improwizowanej. Tytuł ich wspólnego albumu „Ponticello” oznacza sposób
posługiwania się smyczkiem w grze na instrumentach strunowych, polegający na pociąganiu
smyczkiem po strunach możliwie jak najbliżej podstawka. Rzadko zdarzają się w jazzie nagrania
ograniczone do instrumentów strunowych, jednak ograniczenie jest tu tylko pozorne, a bogactwo i
głębia muzyki – niezwykłe.
Należy dodać, że smyczkiem gra tu głównie wiolonczelista, a kontrabasista zarówno arco, jak i
pizzicato. Ponadto w czterech utworach usłyszymy trąbkę Airelle Besson, nowoczesną i posługującą
się nienaganną techniką gry, co przydaje muzyce melodyjności i dodatkowych walorów. Powstała
muzyka harmonizuje współczesny jazz z wpływami muzyki klasycznej, odniesieniami do twórczości
J.S. Bacha, Messiaena i Faurégo we własnych kompozycjach instrumentalistów oraz kompozycjami
Hamptona Hawesa i Scotta LaFaro z kręgu amerykańskiego jazzu.
Otrzymujemy dziesięć kompozycji i blisko pięćdziesiąt minut nadzwyczaj bogatej i przyjemnej w
odbiorze muzyki, której nie brak wyrafinowania, ale i prostoty. Muzycy improwizują, angażując
swoją bogatą wyobraźnię muzyczną i doświadczenie, a jednak powstała muzyka nie jest
nadmiernie erudycyjna – słucha się jej z równą przyjemnością, bez konieczności odczytywania
kolejnych inspiracji. Należy dodać, że jakość tego nagrania stoi na wybitnym poziomie, a muzyka
pełna jest kolorów, ciepłych rezonansów i przestrzeni.

Vincent Segal – wiolonczela
Stéphane Kerecki – kontrabas
Airelle Besson – trąbka